No more "gay friendly"

By popular request: Linda Duits' column from our programme booklet, in English and Dutch

No More Gay Friendly

Things aren’t going well with Amsterdam’s gay bars . There are just a few places left that explicitly cater to gay people, and the remaining ones prefer to be called gay friendly. That means “for straight people, but gay people won’t be refused entrance”. Some see it as a sign of advanced emancipation, I, however, take it as a sign of decline.

After high school, a time during which everything revolved around heterosexuality – girls that had crushes on boys, boys that were making out with girls, girls who were giggling about their first dick experiences, and boys who bragged about boobie touching– it is nice to finally be able to go somewhere where boys have crushes on boys, and girls are making out with girls. This doesn’t just hold up for young people; when you’ve had to deal with sexist jokes at the office all day, it’s a relief to be in a space where men giggle about dick, and women dream about boobies.

Heteronormativity is ubiquitous and popular culture is no exception. Of course, Goede Tijden, Slechte Tijden is not afraid to show same sex attraction, but that has always remained the exception. Yes, there are shows like Sense8 and Transparent, in which every character is pansexual, fluid, or queer. However, these remain marginal and are mostly intended to come across as progressive and authentic to the straight audience.

The LGBTQ film festival disrupts this. The festival is not gay friendly and it’s not trying to score coolness credit by opening up the discussion on LGBTQ topics. De Roze Filmdagen is pink: ten days of upside-down heteronormativity , ten days of films and foyers in which especially LGBTQ people shine. What a treat, and what an honor to be a part of.

Linda Duits

 

Weg met gay friendly

Het gaat slecht met de homohoreca in Amsterdam. Er zijn nog maar een paar cafés die zich expliciet op homo’s richten, de rest wil liever gay friendly heten. Dat betekent ‘voor hetero’s maar homo’s worden niet geweigerd’. Sommige mensen zien het als een teken van vergevorderde emancipatie, ik als een teken van achteruitgang.

Na een middelbare schooltijd waarin alles draaide om heteroseksualiteit – meisjes die op jongens verliefd zijn, jongens die met meisjes tongen, meisjes die giebelen om hun eerste piemelervaringen en jongens die opscheppen over boobies voelen – is het fijn om eindelijk naar een plek te kunnen gaan waar jongens op jongens verliefd zijn, waar meisjes met meisjes tongen. Dat geldt niet alleen voor jonge mensen: ook als je de hele dag seksistische kantoorgrappen hebt moeten aanhoren is het verademing in een ruimte te zijn waar mannen giebelen om piemels, en waar vrouwen dromen van boobies.

Heteronormativiteit is overal en populaire cultuur is daarop geen uitzondering. Natuurlijk, Goede Tijden, Slechte Tijden is niet bang om aantrekking tussen mensen van hetzelfde geslacht te tonen, maar dat blijft altijd de uitzondering. En ja, je hebt tegenwoordig series als Sense8 en Transparent waarin iedereen panseksueel of fluïde of queer is, maar die blijven in de marge en zijn vooral bedoeld om progressief en authentiek over te komen op een heteropubliek.

De Roze Filmdagen doorbreken dat. Het festival is niet gay friendly en het wil geen hipheidspunten scoren door LHBTQ-onderwerpen bespreekbaar te maken. De Roze Filmdagen zijn roze: elf dagen de heteronorm op zijn kop, elf dagen films en foyers waarin vooral LHBTQ-mensen schitteren. Wat een feest, en wat een eer dat ik daarbij te gast mag zijn.

Linda Duits

Mediawetenschapper en publicist